Death Howl: recenzja. Karciany soulslike, który boli i uczy pokory

Trzyosobowe studio z Kopenhagi wzięło dwa gatunki, które teoretycznie się wykluczają, i zszyło je tak ciasno, że po kilku godzinach przestaje się widzieć szew. Death Howl to karcianka z turową walką na siatce, ale rządzi nią logika Dark Souls: przeciwnicy odradzają się, gdy odpoczywasz, po śmierci zostawiasz na polu bitwy zdobyte zasoby, a każde nowe starcie najpierw cię upokarza, zanim czegoś nauczy. Gra The Outer Zone wyszła na PC 9 grudnia 2025 roku, a 19 lutego 2026 roku trafiła na PS5, Xboksa Series X i S oraz Switcha. Wydawcą jest warszawskie 11 bit studios.

Przeszedłem ją na PC, potem wróciłem do niej w trybie REBIRTH z majowej aktualizacji. To jedna z najbardziej oryginalnych gier, jakie ukazały się w katalogu wydawniczym 11 bit studios w ostatnich latach, i zarazem gra, która nie robi nic, żeby się przypodobać. Opowiada o żałobie, karze za każdą nieuwagę i wymaga cierpliwości, której wiele osób po prostu nie będzie miało.

Matka, która poszła po syna do krainy duchów

Akcja toczy się w Skandynawii epoki mezolitu, około 6000 lat przed naszą erą. Ro jest łowczynią, której zmarł syn. Zamiast pogodzić się ze stratą, przekracza granicę świata duchów i rusza na szczyt wyjącej góry, gdzie ma czekać Śmierć. Żeby tam dotrzeć, potrzebuje pomocy czterech wielkich duchów, a po drodze spotyka dziesiątki mniejszych, z których większość chce ją zabić, a część po prostu cierpi i prosi o drobną przysługę.

Ta opowieść mogłaby być nieznośnie ciężka, a jest zaskakująco ciepła. Duchy bywają złośliwe, czasem zabawne, jeden z nich śmieje się z Ro do rozpuku, bo dała się nabrać na jego sztuczkę. Zadania poboczne polegają na spełnianiu ich życzeń: przynieść coś, znaleźć kogoś, zanieść komuś pamiątkę. Najlepszy fragment, jaki zapamiętałem, to historia ducha wielkiej ryby, który tęskni za kimś, kogo już nie ma. Bez wielkich słów, bez filmowych przerywników, kilka linijek tekstu i zostaje w głowie. Recenzent PC Gamera trafnie napisał, że gra traktuje żałobę ze współczuciem, a nie z ponurym patosem, i to się zgadza.

Narracja jest oszczędna, prawie w całości podana w dymkach dialogowych i opisach przedmiotów. Kto oczekuje fabuły na miarę gier stricte narracyjnych, będzie zawiedziony. Kto lubi wyciągać historię z detali, jak w grach FromSoftware, odnajdzie się od razu.

Walka: pięć kart, pięć punktów many i ani kroku za dużo

Starcia rozgrywają się na izometrycznej siatce, która od razu przywodzi na myśl Into the Breach. Na początku tury dobierasz pięć kart i masz pięć punktów many. Haczyk polega na tym, że z tej samej puli płacisz za ruch. Każde pole, o które przesuwasz Ro, to mniej energii na atak. Pierwsze godziny polegają więc na nauce bardzo konkretnej arytmetyki: czy podejść i uderzyć, czy zostać i rzucić kamieniem, czy może się okopać pancerzem, bo za chwilę oberwę z trzech stron.

Talia startowa jest skromna, ale już ona pokazuje, co jest solą tej walki. Uderzenia odpychają przeciwników na sąsiednie pola, więc można ich wpychać na siebie, na przeszkody albo poza zasięg. Strzały i kamienie biją na odległość, sprint pozwala uciec z pułapki, a pancerz ratuje, gdy jest już za późno na ucieczkę. Pozycja na planszy znaczy tu tyle samo, co dobór kart, i to właśnie odróżnia Death Howl od klasycznych karcianek w stylu Slay the Spire.

Druga połowa tej układanki jest bardziej kontrowersyjna. Przeciwnicy nie zawsze jasno pokazują, co zrobią w następnej turze. Część ataków poznajesz dopiero wtedy, gdy oberwiesz, i to jest świadoma decyzja projektowa, bo gra chce, żebyś uczył się wzorców jak w soulslike’ach. Bywa to frustrujące, szczególnie gdy kilka walk następuje po sobie bez możliwości leczenia, a w grze nie ma przycisku cofania ruchu. Jeden błędny klik potrafi przekreślić dziesięć minut ostrożnej gry.

Wycie śmierci, czyli soulslike w karcianej skórze

Tytułowe wycie śmierci to waluta i zarazem mechanika, która robi z Death Howl soulslike’a. Pokonany przeciwnik zostawia po sobie wycie. Można je połączyć z przedmiotami znalezionymi w świecie i wytworzyć nową kartę albo zanieść do miejsca odpoczynku i wydać na rozwój w drzewku umiejętności. Problem w tym, że odpoczynek, czyli tutejsze ognisko, przywraca do życia wszystkich pokonanych wrogów w okolicy.

Śmierć działa tak, jak znamy to z gier FromSoftware. Ro wraca do ostatniego punktu odpoczynku, a niewydane wycie zostaje na polu bitwy. Trzeba po nie wrócić, a tu gra dokłada swój własny pomysł: porzucone wycie znika po określonej liczbie tur, a jeśli przeciwnik dotrze do niego pierwszy, wchłania je i staje się silniejszy. Po raz pierwszy przegrałem w ten sposób walkę z czymś, co godzinę wcześniej było banalnym przeciwnikiem, i dopiero wtedy zrozumiałem, jak dobrze ta mechanika jest pomyślana.

Tworzenie kart to najprzyjemniejsza część całej gry. W menu widzisz, czego potrzebujesz do każdej karty, a talie można zapisywać i przełączać między walkami. Mam swoje ulubione zestawy: jeden oparty na odrzucaniu kart, drugi na trucie, trzeci na blokowaniu. Gra zachęca do kombinowania także tym, że każda kraina ma własną pulę kart, a użycie karty z innej krainy kosztuje jeden dodatkowy punkt many. To prosta zasada, która skutecznie zmusza do przebudowywania talii przy każdej zmianie regionu.

Cztery krainy, cztery reguły gry

Świat duchów jest otwarty, choć podzielony na regiony z bramami, które trzeba odblokować. Każda z czterech krain wielkich duchów ma swoją mechanikę, która zmienia tempo walki. W jednej opłaca się odrzucać karty, w innej przyjmowanie obrażeń daje premie, w kolejnej nagradzane jest powtarzanie ulubionej akcji ducha. Do tego drzewko umiejętności resetuje się w każdej krainie, więc nie da się przenieść jednej przepakowanej konfiguracji przez całą grę.

Eksploracja jest prawdziwą przyjemnością. Mapy mają ukryte jaskinie, skróty i zakamarki, w których leżą składniki do rzadkich kart albo totemy. Totemy to pasywne bonusy, które zakłada się przed walką, i to one często decydują o tym, czy dana talia w ogóle działa. Ekran totemów z czasem zapełnia się ciekawymi przedmiotami, a każdy ma krótką historię w opisie, czasem bardziej poruszającą niż główny wątek.

Jest jedna rzecz, która mi przeszkadzała: odblokowanie nowych obszarów bywa związane z farmieniem. Żeby otworzyć bramę albo wytworzyć kartę potrzebną na bossa, trzeba czasem kilka razy przejść te same walki, a tutaj każde starcie to kilka minut uważnego klikania. PC Gamer zwrócił na to uwagę i trudno się nie zgodzić, że tempo w środkowej części gry siada.

Oprawa: piksele, które wyglądają jak malarstwo naskalne

Death Howl wygląda jak nic innego na rynku. Pikselowa grafika jest ręcznie rysowana, a każda kraina ma własną, mocno ograniczoną paletę: kremowe pustkowia, fioletowe wody, krwistoczerwone otchłanie, ciemne lasy z grzybami jak lampiony. Przeciwnicy to surrealistyczne hybrydy zwierząt, roślin i kości, czasem urocze, częściej niepokojące. Bossowie są ogromni, górują nad planszą i robią wrażenie przy tej skali grafiki.

Duńska branża to doceniła. Na Spilprisen 2026, najważniejszej gali gier w Danii, Death Howl zdobył dwie nagrody: dla gry roku i za najlepszą oprawę wizualną. Produkcję wsparł też program The Games Scheme Duńskiego Instytutu Filmowego. Muzykę napisali Chris Bjørumslet i Malte Burup, który jest też reżyserem gry, i jest to ścieżka, która dobrze trzyma klimat: szamańskie bębny, śpiewy, sporo ciszy. Nie jest to muzyka do słuchania w samochodzie, ale w grze działa świetnie.

Wersje konsolowe i sterowanie

Death Howl od początku miał pełne wsparcie dla kontrolera, a na konsolach to jedyny sposób gry. Część recenzentów narzekała, że sterowanie padem jest toporne, szczególnie przy wybieraniu pól na planszy i przewijaniu długich list kart w menu tworzenia. Na PC z myszką gra się wygodniej i jeśli macie wybór, to wybrałbym komputer.

Wersje konsolowe przyjęto najlepiej. Na Metacriticu wydanie na PS5 ma średnią 85 na 100, choć z zaledwie sześciu recenzji, a wersja na Switcha 79 na 100 również z sześciu. Na PS5 i Switcha wyszły też wersje pudełkowe. Krytycy narzekali przy okazji na skromne opcje dostępności, i to wciąż jest prawda: poza trybem własnym, który odblokowuje się dopiero po dwóch przejściach, niewiele da się dostosować.

REBIRTH i tryb własny: co się zmieniło od premiery

The Outer Zone nie zostawiło gry samej sobie. W grudniu i styczniu wyszły łatki poprawiające balans, a 19 lutego 2026 roku, razem z premierą konsolową, studio otworzyło na Steamie publiczne testy nowego trybu. Pełna aktualizacja przyszła 4 maja 2026 roku i dodała dwa tryby. REBIRTH odblokowuje się po pierwszym przejściu gry: przeciwnicy dostają nowe umiejętności i więcej zdrowia, niektórzy mnożą się, jeśli szybko się ich nie zabije, a karty niezwiązane z żadną krainą zmieniają nazwy, działanie i kolory. Ro nosi w nim niebieską szatę, drobny, ale miły znak, że to nowa podróż.

Po przejściu REBIRTH odblokowuje się tryb własny, w którym ustawia się zdrowie wrogów i Ro, minimalną liczbę kart w talii, limity tworzenia kart czy karę za śmierć. Dla wszystkich graczy aktualizacja dodała siedem nowych totemów wypadających z minibossów, dwie nowe jaskinie, osłabienie najbardziej irytujących przeciwników i opcję zapisywania zestawów totemów razem z talią. Efekt widać na Steam Charts: w maju 2026 roku szczyt graczy wzrósł z 64 do 155 osób.

Liczby: najlepiej zarabiająca gra wydawnicza 11 bit studios w 2026 roku

Death Howl jest grą niszową i jego liczby na Steamie są skromne, ale w skali katalogu wydawniczego to sukces. W pierwszym kwartale 2026 roku przyniósł 11 bit studios 4 mln zł i był najlepiej zarabiającą grą spośród tytułów stworzonych przez zewnętrzne studia. Po pierwszym półroczu miał na koncie 4,87 mln zł, czyli więcej niż The Alters, czyli własna duża produkcja wydawcy z 2025 roku, którą też zrecenzowaliśmy. Szerzej o tym, jak warszawska spółka dobiera gry z zewnątrz, piszemy w tekście o historii 11 bit studios, ich grach i programie wydawniczym.

Krytycy ocenili grę wysoko i dość zgodnie. OpenCritic podaje średnią 83 z 40 recenzji i 78 procent rekomendacji. Destructoid dał 9 na 10, Game Informer 8,75 na 10, PC Gamer 81 na 100, a PCMag 4,5 na 5. Jeśli lubicie takie nieoczywiste perełki, zajrzyjcie też do naszego rankingu najlepszych gier indie w 2026 roku.

Edycje gry i ceny w Polsce

Death Howl kosztuje mniej niż większość nowych gier i nie ma płatnych dodatków z zawartością. Na Steamie i w GOG są dwa drobne dodatki kolekcjonerskie, a w GOG także pakiet Deluxe, który łączy grę z oboma.

W chwili pisania tego tekstu GOG ma promocję, w której Death Howl kosztuje 45,49 zł, a Deluxe 53,25 zł. Na konsolach ceny w PlayStation Store, Microsoft Store i Nintendo eShop często się zmieniają przy promocjach, więc warto je porównać przed zakupem, a wydania pudełkowe na PS5 i Switcha są dostępne w sklepach z grami. Na każdej platformie gra ma polskie napisy.

Recenzja wideo

Poniżej polska opinia wideo autorstwa Tamae, który sprawdził, czy karciany soulslike ma sens. Dobrze widać w niej, jak wygląda walka na siatce i zarządzanie talią. Film odtwarza się w tym oknie, bez wychodzenia z artykułu.

Najczęstsze pytania

Ile trwa Death Howl?

Według HowLongToBeat przejście głównego wątku zajmuje około 27 godzin, z zadaniami pobocznymi około 32 godzin, a zdobycie wszystkiego około 36 godzin. Tryb REBIRTH to praktycznie drugie, trudniejsze przejście.

Czy Death Howl jest po polsku?

Tak, gra ma polską wersję tekstową: interfejs, opisy kart i dialogi są przetłumaczone na polski. Na Steamie polski figuruje na liście obsługiwanych języków obok między innymi angielskiego, niemieckiego i duńskiego.

Na jakie platformy jest Death Howl?

Na PC (Steam, GOG, PC Game Pass) od 9 grudnia 2025 roku oraz na PS5, Xbox Series X i S oraz Nintendo Switch od 19 lutego 2026 roku. Na PS5 i Switcha wydano też wersje pudełkowe.

Czy Death Howl jest bardzo trudny?

Tak, szczególnie w pierwszych godzinach i przy bossach. Nie ma cofania ruchów, a część ataków przeciwników poznaje się dopiero po oberwaniu. Kto lubi Slay the Spire i nie boi się porażek, poradzi sobie, ale trzeba się nastawić na wiele powtórek.

Podsumowanie

Death Howl jest dowodem na to, że w gatunkach, które wydawały się wyczerpane, wciąż da się wymyślić coś nowego. Połączenie karcianki, taktyki na siatce i struktury soulslike’a działa, bo każdy z tych elementów wzmacnia pozostałe: talia decyduje o tym, jak się poruszasz, ruch zjada manę, a śmierć zabiera to, co zdobyłeś, więc każdy błąd boli podwójnie. Do tego dochodzi świat, który wygląda jak nic innego, i historia o żałobie opowiedziana bez patosu.

To nie jest gra dla każdego. Środkowa część potrafi się dłużyć, farmienie zasobów męczy, sterowanie padem jest toporne, a niejasne zapowiedzi ataków przeciwników wielu graczy zniechęcą po kilku godzinach. Kto jednak przetrwa pierwsze porażki, dostanie jedną z najciekawszych gier ostatnich lat w swoim gatunku, w dodatku za 69,99 zł.

Plusy

• oryginalne połączenie karcianki, taktyki na siatce i soulslike’a
• ruch płacony z puli many, co zmusza do myślenia o pozycji
• wycie śmierci jako waluta, którą wróg może przejąć i się wzmocnić
• swobodne tworzenie kart i zapisywanie wielu talii
• niepowtarzalna pikselowa oprawa nagrodzona na Spilprisen 2026
• ciepła, oszczędna opowieść o żałobie
• darmowe tryby REBIRTH i własny, które dają powód do powrotu
• polska wersja językowa i niska cena

Minusy

• niejasne zapowiedzi ataków wrogów, które bywają po prostu niesprawiedliwe
• brak cofania ruchu, jeden błędny klik kosztuje całą walkę
• farmienie zasobów do odblokowania kolejnych obszarów
• toporne sterowanie padem na konsolach
• skromne opcje dostępności

Ocena: 8,2 na 10. Death Howl to najbardziej odważna gra w katalogu wydawniczym 11 bit studios od lat. Bezlitosna, czasem nieuczciwa, ale tak dobrze zaprojektowana, że każda wygrana walka daje satysfakcję, jakiej nie da żadna łatwiejsza karcianka.