BlizzCon: co zostało z festiwalu, który wymyślił własne targi jednego studia

Zanim każdy większy wydawca zaczął organizować własne pokazy online, Blizzard robił coś, co wtedy wyglądało dziwnie: zapraszał graczy do hali w Anaheim, żeby przez dwa dni oglądali zapowiedzi, turnieje i panele deweloperskie poświęcone wyłącznie grom jednego studia. Formuła zadziałała tak dobrze, że stała się wzorem dla całej branży.

Dlaczego to działało

Publiczność BlizzConu nie była przypadkowa. To byli ludzie, którzy spędzili setki godzin w tych samych światach, rozumieli żarty ze sceny i reagowali na nazwy, które komukolwiek z zewnątrz nic nie mówiły. Ceremonia otwarcia, z zapowiedziami układanymi w kolejności rosnącego napięcia, potrafiła podnieść halę na nogi w sposób nieosiągalny dla nagranego materiału wideo.

Panele, czyli część, o której się zapomina

Show ze sceny głównej trafiał do serwisów informacyjnych, ale najciekawsze rzeczy działy się na mniejszych salach. Projektanci tłumaczyli, dlaczego zbalansowali daną postać właśnie tak, artyści pokazywali odrzucone wersje koncepcyjne, a sesje pytań i odpowiedzi bywały nieprzyjemnie szczere. To był rzadki moment, w którym twórcy mówili o swojej pracy w sposób techniczny, a nie marketingowy.

Skąd problem

Formuła ma wbudowaną słabość: raz w roku trzeba mieć coś dużego do pokazania. Gdy cykle produkcyjne się wydłużyły, a plany zmieniały w trakcie, kalendarz targów zaczął wymuszać ogłoszenia, na które projekty nie były gotowe. Do tego doszły koszty organizacji fizycznego wydarzenia i lata, w których branża w ogóle nie mogła zapraszać tłumów do hal.

Co po tym zostało

• Model własnego pokazu wydawcy, dziś kopiowany przez wszystkich, najczęściej w wersji wyłącznie transmitowanej.
• Przekonanie, że gracze chcą słuchać twórców bezpośrednio, bez pośrednictwa działu marketingu.
• Świadomość ryzyka: wydarzenie, które gromadzi najbardziej zaangażowanych fanów, jest też miejscem, gdzie najgłośniej słychać rozczarowanie.