Dysk SSD do gier: co realnie przyspiesza, a czego nie naprawi

Przesiadka z talerzowego dysku na półprzewodnikowy to prawdopodobnie najbardziej odczuwalna pojedyncza zmiana, jaką można zrobić w starszym komputerze. Kolejne kroki w górę, z SATA na NVMe i z jednej generacji złącza na następną, dają już zysk dużo mniejszy, niż sugerują wykresy producentów.

Co się poprawia

Przede wszystkim czasy wczytywania: start gry, przejście między lokacjami, powrót po śmierci postaci. W tytułach z dużym otwartym światem poprawia się też płynność przy szybkim przemieszczaniu, bo silnik zdąża doczytać dane, zanim gracz dojedzie na miejsce. To ten sam mechanizm, który odpowiada za brak doczytujących się w biegu tekstur.

Czego dysk nie naprawi

Liczby klatek na sekundę. Za nią odpowiadają karta graficzna i procesor, a dysk nie ma z nią praktycznie nic wspólnego poza momentami doczytywania. Jeśli gra działa w trzydziestu klatkach, najszybszy nośnik świata tego nie zmieni.

SATA czy NVMe

Różnica w deklarowanej przepustowości jest kilkukrotna, ale w grach przekłada się zwykle na pojedyncze sekundy przy wczytywaniu. Powód jest prosty: wąskim gardłem bywa dekompresja danych po stronie procesora, a nie sam odczyt. NVMe warto wybrać, bo ceny się zrównały i nie zajmuje miejsca na kable, a nie dlatego, że zrobi z gry inne doświadczenie.

Ile miejsca

Pojedyncza duża produkcja potrafi dziś zająć ponad sto gigabajtów, a aktualizacje tymczasowo podwajają zapotrzebowanie. Nośnik o pojemności jednego terabajta to rozsądne minimum, jeśli nie chcesz co tydzień decydować, którą grę odinstalować. Warto też zostawić kilkanaście procent wolnego miejsca, bo zapchany dysk półprzewodnikowy wyraźnie zwalnia.

Praktyczne wskazówki

• Sprawdź, czy płyta główna ma wolne złącze M.2 i którą generację obsługuje.
• Radiator ma znaczenie tylko przy długotrwałych transferach, w grach rzadko.
• Do gier nie potrzebujesz najdroższych modeli z dużym buforem, różnicy nie zobaczysz.